16.9.17

Diaper balloon

Πάει αρκετός καιρός από τότε που έφτιαξα δωράκι για κάποιο καινούργιο μωράκι και η αλήθεια είναι ότι πολύ μου έλειψε η όλη διαδικασία...Βλέπετε το να ασχοληθεί κάποιος με κάτι τέτοιο, απαιτεί αφορμή, δηλαδή γέννηση ή έστω βάφτιση/γενέθλια μωρού. Και τέτοιο χαρούμενο γεγονός είχε καιρό να συμβεί μεταξύ των φίλων και συγγενών. Έτσι, όταν η φίλη και συνάδελφος μου η Θεανώ, που τόσες και τόσες ώρες περνάμε μαζί στη δουλειά (Θεανούλι μου 💗) μου ζήτησε να της ετοιμάσω κάτι για το νεογέννητο αγοράκι της κολλητής της φίλης, η χαρά μου ήταν μεγάλη. Και μάλιστα έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν με παρακάλεσε να μην φτιάξουμε κάτι που έχει "παίξει" αρκετά τα τελευταία χρόνια, όπως τα diaper cakes, αλλά να ψάξουμε για κάτι άλλο, πιο πρωτότυπο. Για μένα είναι πάντα μια πρόκληση να δοκιμάζω τα φτιάξω κάτι καινούργιο και ενθουσιάζομαι όταν μου αφήνουν το πεδίο ελεύθερο να πειραματιστώ! Έτσι μετά από αρκετή αναζήτηση καταλήξαμε να επιλέξουμε το diaper balloon, του οποίου η χρήση δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο για τη χρησιμοποίηση των πανών και των άλλων μικρών δώρων, αλλά είναι και το ίδιο ένα δώρο - το πώς θα το μάθετε παρακάτω.

Αν και όπως είπα το μωρούλι είναι αγοράκι, η Θεανώ επέλεξε εντελώς αντισυμβατική χρωματική παλέτα για το diaper balloon του. Στα χρώματα του μωβ και του κίτρινου, αυτό το diaper balloon σίγουρα δεν θυμίζει το κλασσικό δώρο αγοριού. Κι όμως το τελικό αποτέλεσμα όχι μόνο δεν μας απογοήτευσε αλλά αντιθέτως μας εντυπωσίασε με το πόσο όμορφα και ταιριαστά "έδεσε", αυτός ο χρωματικός συνδυασμός.
Δεν υπήρχαν ιδιαίτερα δωράκια σε αυτή την κατασκευή, όχι μόνο γιατί δεν χωρούσαν, αλλά κυρίως γιατί δεν ταίριαζαν στην όλη ιδέα. Αυτό που είχε πάνω του το αερόστατο λοιπόν ήταν φυσικά οι πάνες, οι οποίες απλά κάλυπταν το χαρτονένιο κουτί που είχε το ρόλο του καλαθιού του αερόστατου, μία λούτρινη κουκουβάγια με λαμπερά ματάκια, γνωστής σειράς κουκλιών και ένα μεταλλικό στοιχείο με τη μορφή του μικρού πρίγκιπα (κάτι που να θυμίζει αγοράκι επιτέλους!).
Από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα υλικά ήταν το χαρτονένιο κουτί όπως είπα, χάρτινα ριγέ καλαμάκια, κορδέλες και διακοσμητικά κουμπιά, χειροποίητα σημαιάκια και μια χάρτινη βάση τούρτας.

Όσο για το "μπαλόνι" του αερόστατου ήταν ένα χάρτινο φαναράκι - έκπληξη!Γιατί όμως έκπληξη; Γιατί όπως πολύ απλά ανακάλυψαν μόνοι τους ο μπαμπάς και η μαμά του μικρούλη, το φαναράκι περιείχε λαμπάκι κι επομένως αμέσως μόλις έβαλαν μπαταρίες, αυτό το diaper balloon μεταμορφώθηκε σε ένα χαριτωμένο φωτιστικό για το βρεφικό δωμάτιο!
Έτσι με πολύ απλά υλικά αλλά και πολύ αγάπη όπως πάντα, δημιουργήθηκε ένα όμορφο και πρακτικό δωράκι που ενθουσίασε όσους το είδαν!

Ανυπομονώ να ξαναφτιάξω κάτι παρόμοιο - είμαι σίγουρη ότι όλο και κάποια νέα ευκαιρία θα μου δοθεί!

Σας φιλώ!

4.9.17

Giveaway - Στα βελούδινα ίχνη του δολοφόνου

Όπως έχω ήδη προαναγγείλει στο λογαριασμό μου στο instagram, με μεγάλη μου χαρά ξεκινάει μία νέα συνεργασία με τις εκδόσεις Πνοή, ένα νέο εκδοτικό οίκο που, όπως και οι άνθρωποί του λένε, φιλοδοξεί με την ποιότητα και την προσεγμένη έκδοση των βιβλίων του να γίνει μεγάλος. 

Ένα από τα νέα βιβλία που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πνοή είναι το "Στα βελούδινα ίχνη του δολοφόνου" του Χρήστου Ε. Αναστασόπουλου. 

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο:

Μια ιστορία γι΄αυτούς που αγαπούν τις γάτες, λατρεύουν τις δολοπλοκίες και τους μυστηριώδεις θανάτους.

Η Πίτσα, διάσημη σχεδιάστρια μόδας, ύστερα από ακόμα ένα επιτυχημένο πάρτι γενεθλίων, βρίσκεται νεκρή στο σαλόνι του σπιτιού της. Ο ασπρόμαυρος γάτος, που ακούει στο όνομα "Λόλα", είναι αυτός που βρίσκει πρώτος το πτώμα. Κι εκεί που αναρωτιέται αν ο θάνατος προήλθε από φυσικά αίτια, έρχεται η Σαλώμη, η άλλη τετράποδη ένοικος του σπιτιού, να ταράξει τα νερά με την ερώτησή της: "Μήπως τη σκότωσε κάποιος από τους καλεσμένους;"

Τα πρώτα συμπεράσματα πάντως είναι πως αρκετοί θα την ήθελαν νεκρή και για αμέτρητους λόγους...
Για όσους αγαπούν τις αστυνομικές ιστορίες, γεμάτες μυστήριο, ίντριγκες και πολλούς υπόπτους, το βιβλίο αυτό αποτελεί την ιδανική επιλογή!
Εν όψει και του 46ου Φεστιβάλ Βιβλίου που πραγματοποιείται στο Ζάππειο από τη 1 έως και τις 17 Σεπτεμβρίου (ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Πέμπτη: 18:00-22:30, Παρασκευή & Σάββατο 18:00-23:00, Κυριακή 10:30-15:00 & 18:00-22:30) σε διοργάνωση του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.), οι εκδόσεις Πνοή σας δίνουν την ευκαιρία να κερδίσετε ένα αντίτυπο του παραπάνω βιβλίου το οποίο ο νικητής θα παραλάβει (ο ίδιος ή κάποιο άτομο που θα υποδείξει) μόνο από την έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο, περίπτερο 82.

Τα βήματα για να συμμετέχετε στο giveaway είναι τα παρακάτω:
- Να κάνετε like στη σελίδα του Crafts and me στο Facebook.
- Να κάνετε like στη σελίδα των εκδόσεων Πνοή στο Facebook.
- Να αφήσετε ένα σχόλιο κάτω από τη φωτογραφία του διαγωνισμού που θα βρείτε εδώ.

Αν θέλετε να κοινοποιήσετε το διαγωνισμό για να το μάθουν και οι φίλοι σας, θα χαρούμε πολύ!

ΟΡΟΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ: 

1. Ο διαγωνισμός ξεκινά σήμερα Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου και θα διαρκέσει μέχρι τα μεσάνυχτα της Κυριακής 10 Σεπτεμβρίου.

2.  Δικαίωμα συμμετοχής έχουν μόνο οι κάτοικοι Ελλάδας.

3. Μπορείτε να συμμετέχετε με μόνο ένα σχόλιο ανά προφίλ στο Facebook.

4. Ο νικητής θα αναδειχθεί με κλήρωση και μέσω του random.org και το όνομά του θα ανακοινωθεί με update της παρούσας ανάρτησης μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού, την επόμενη μέρα 11 Σεπτεμβρίου.

5. Ο νικητής θα ειδοποιηθεί με απάντηση στο σχόλιό του στο Facebook και θα πρέπει να απαντήσει εντός 3 ημερών από τη στιγμή που θα δημοσιευτεί το όνομά του. Σε αντίθετη περίπτωση η κλήρωση επαναλαμβάνεται.

6. Ο νικητής θα παραλάβει το δώρο του (ο ίδιος ή κάποιο άτομο που θα υποδείξει) αποκλειστικά από την έκθεση στο Ζάππειο, στο περίπτερο 82 των εκδόσεων Πνοή.

 Καλή επιτυχία σε όλους!

UPDATE!



Ο διαγωνισμός ολοκληρώθηκε και νικήτρια αναδείχτηκε η

Nadia Anagn!

Συγχαρητήρια στην τυχερή!


1.9.17

Διαβάζω και προτείνω: Ο Άτλαντας της Ευρώπης

Ένα από τα καινούργια βιβλία που διαβάσαμε κατά τη διάρκεια των διακοπών μας στο κάμπινγκ, είναι το νέο βιβλίο των εκδόσεων Ψυχογιός  "Ο Άτλαντας της Ευρώπης" που από την πρώτη στιγμή μου κέντρισε το ενδιαφέρον, μια και όχι μόνο εγώ αλλά οικογενειακώς, αγαπάμε τα ταξίδια.


Η μικρή μου που είναι μόλις πέντε ετών, ενθουσιάστηκε με το βιβλίο και με τις εικόνες του. Καθώς περιέχει ολόκληρη την Ευρώπη σε έξι αναδιπλούμενους χάρτες, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και να συζητήσουμε για κάθε γωνιά της Ευρώπης ξεχωριστά: για την μακρινή βόρεια Ευρώπη, την κλασσική κεντρική και δυτική Ευρώπη, τη μεσογειακή νότια Ευρώπη, την ιδιαίτερη ανατολική Ευρώπη και τη δική μας γειτονιά, τη νοτιοανατολική Ευρώπη.


Για κάθε περιοχή της Γηραιάς Ηπείρου, εκτός από τους αναδιπλούμενους χάρτες, υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τα διάσημα κτήρια της κάθε χώρας αλλά και τις πιο σημαντικές προσωπικότητες, αυτές που ξεχώρισαν στην πορεία της ιστορίας της, μέσα σε μικρά ένθετα βιβλιαράκια.




Διαβάσαμε για τα διάσημα φαγητά, τις ράτσες ζώων, τα είδη φυτών, τα φυσικά τοπία, τα παραμύθια, τα αθλήματα, τα τοπικά προϊόντα, τις συνήθειες και τα αγαπημένα των λαών της Ευρώπης και τόσα άλλα. Τα γνωρίσαμε μέσα από σύντομα, απλά και κατανοητά μικρά κείμενα που συνοδεύονται από τις ανάλογες εικόνες...





Και βέβαια στον χάρτη του εσωφύλλου όπου φαίνονται όλα τα κράτη της Ευρώπης, βρήκαμε την Ελλάδα μας και μιλήσαμε για τον πολιτισμό, την ιστορία, τη γεωγραφική θέση και τα γνωρίσματα το λαού της.


Κάναμε έτσι ένα συναρπαστικό ταξίδι με το νου μας και μάθαμε ένα σωρό πράγματα, που σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να βρούμε σε κανένα άλλο βιβλίο με τόσο κατανοητό και ελκυστικό τρόπο!

Το βιβλίο "Ο Άτλαντας της Ευρώπης" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

2.8.17

Εκδρομή στη Γαλάζια Λίμνη

Τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου κι εμείς, αντί να επιλέξουμε κάποια παραλία, ταξιδέψαμε βόρεια στον κοντινό Νομό Κιλκίς, μια ανάσα από το τελωνείο των Ευζώνων και τα Ελληνοσκοπιανά σύνορα και βρεθήκαμε στην ιστορική περιοχή του χωριού Σκρα, στο όρος Πάικο, εκεί που δόθηκε η μάχη του Σκρα κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Εκεί λοιπόν, σε υψόμετρο σχεδόν 500 μέτρων, κρυμμένος μέσα στις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, βρίσκεται ένας μικρός Παράδεισος, άγνωστος σε μένα μέχρι πριν δύο χρόνια οπότε και η Κατερίνα μας τον σύστησε: οι καταρράκτες του Σκρα και η υπέροχη Γαλάζια Λίμνη της Ελλάδας!

Ακολουθώντας τις πινακίδες "Καταρράκτες" που υπάρχουν παντού μετά τη στροφή λίγο πριν το τελωνείο, περάσαμε το χωριό Σκρα και φτάσαμε σε ένα μικρό πάρκινγκ. Εκεί αφήσαμε το αυτοκίνητο μαζί με μερικούς ακόμη επισκέπτες και ακολουθήσαμε ένα όμορφο πέτρινο μονοπάτι το οποίο σε όλη του τη διαδρομή προς τα κάτω, έχει συντροφιά του το γάργαρο νερό που ρέει ακριβώς δίπλα του. Περπατήσαμε για περίπου 500 μέτρα και βρεθήκαμε σ΄ένα πλάτωμα κατάφυτο και πανέμορφο όπου συναντήσαμε το γεφύρι που περνάει πάνω από ένα από τα ρέματα που κατεβαίνουν από το Πάικο.



Συνεχίσαμε την διαδρομή του μονοπατιού προς τα πάνω, ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές για να φτάσουμε λίγα μέτρα πιο ψηλά στην περίφημη Γαλάζια Λίμνη: δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε άλλωστε ότι πλησιάζαμε γιατί παρόλο που δεν την βλέπαμε ήμασταν σίγουροι ότι ήταν εκεί, από τις χαρούμενες φωνές των θαρραλέων που έκαναν τις βουτιές τους στα παγωμένα νερά της. 



Η Γαλάζια Λίμνη, οφείλει το χρώμα της, που της έδωσε και το όνομά της, στους απολιθωμένους οργανισμούς που υπάρχουν στον πυθμένα της. Το νερό είναι πραγματικά κρύο και ανανεώνεται από τον μικρό καταρράκτη που χύνεται πλάι της. Δίπλα ακριβώς στη λίμνη υπάρχει ένα πλάτωμα με δέντρα και τραπεζοκαθίσματα αλλά καθώς ο κόσμος ήταν πραγματικά πολύς (μέχρι και αργά το μεσημέρι που φύγαμε, ερχόντουσαν συνεχώς καινούργιοι επισκέπτες), επιλέξαμε να μην μείνουμε εκεί αλλά να περπατήσουμε λίγο παραπάνω.

Μερικά μέτρα πιο ψηλά και αφού συναντήσαμε και μερικούς ελεύθερους κατασκηνωτές, βρήκαμε ακόμη ένα τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς: υπέροχοι και καταπράσινοι από τα βρύα καταρράκτες που δρόσιζαν με το παγωμένο τους νερό το ρυάκι που κατεβαίνει προς τη λίμνη. 


Κάπου εκεί αποφασίσαμε να μην προχωρήσουμε παραπάνω και να επιστρέψουμε προς τα πίσω για να βρούμε ένα ωραίο μέρος να ακουμπήσουμε τα μπαγκάζια μας και να χαρούμε την περιοχή. Επιστρέφοντας στο γεφύρι, βρήκαμε ένα σημείο με βάθος περίπου ενάμιση μέτρου και τα παιδιά, στην όψη του σκοινιού που προορίζεται για βουτιές "αλά Ταρζάν", ζήτησαν να μπουν στο νερό. Δειλά στην αρχή, πιο θαρρετά μετά από λίγο, ένιωσαν για πρώτη φορά τι σημαίνει  να βουτάς σε γλυκά και παγωμένα νερά και μέχρι να αποχωρήσουμε δεν έβγαιναν παρά μόνο για να ζητήσουν να φάνε ή για να προσπαθήσουν να κάνουν τις μπλε λιβελούλες που πετούσαν γύρω μας, να καθίσουν στα χέρια τους.




Βρήκαμε ακόμη βατράχια και γυρίνους και ψάρια του γλυκού νερού και τα παιδιά δεν σταμάτησαν να λένε ότι το μπάνιο αυτό ήταν το ωραιότερο της ζωής τους, στο πιο μαγικό μέρος που έχουν βρεθεί ποτέ έως σήμερα, ένα μέρος που αν τελικά οι νεράιδες των παραμυθιών ήταν αληθινές, σίγουρα θα το επέλεγαν για να ζήσουν!

 



Μια κρυμμένη και μέχρι πολύ πρόσφατα άγνωστη και αναξιοποίητη γωνιά της πατρίδας μας που αξίζει να επισκεφτεί κανείς, η εκδρομή αυτή είναι ιδανική για όλες τις εποχές καθώς το φθινόπωρο και την άνοιξη ενδείκνυται για πεζοπορία και υπάρχουν πολλοί κοντινοί προορισμοί για φαγητό και καφέ, τόσο στο Νομό Κιλκίς όσο και στον όμορο Νομό Πέλλας.

Εμείς πάντως περάσαμε υπέροχα!

23.7.17

Διαβάζω και προτείνω: μικρή ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ της Ελένης Δαφνίδη

Αν ήθελα να περιγράψω τη σχέση μου με τα λογοτεχνικά βιβλία, τότε μόνο μία λέξη θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω: λατρεία! Αποφάσισα λοιπόν να εγκαινιάσω με την παρούσα ανάρτηση, μια νέα κατηγορία στο blog, στην οποία θα σας παρουσιάζω βιβλία τα οποία διαβάσαμε, εγώ ή/και τα παιδιά, μας άρεσαν πολύ και επομένως θα θέλαμε να σας προτείνουμε!

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί την αρχή στη νέα αυτή κατηγορία θα κάνει το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Δαφνίδη "μικρή ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ" το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ψυχογιός.


Η Ελένη Δαφνίδη είναι μία από τις αγαπημένες μου σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς. Γνώρισα τη γραφή της μέσα από το "Η Αλίκη στη χώρα των ψεμμάτων" αλλά και από το "Τη μέρα που έπεσα απ' τα σύννεφα" και κυριολεκτικά με ενθουσίασε. Το χιούμορ, ο έξυπνος και άμεσος λόγος της, οι μοναδικοί ήρωές της και οι απίθανες ιστορίες τους, κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα και πραγματικά δεν θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια!


Στη "μικρή ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ" η νέα της ηρωίδα, η Άλμα, έχει κι αυτή μία απίστευτη ιστορία να μας διηγηθεί καθώς ένα μυστικό την αναγκάζει να παραμένει κλεισμένη στο σπίτι της και να ζει τη ζωή της είτε μέσα από τα κιάλια της παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων είτε μέσα από τα βιβλία και τις ταινίες, δημιουργώντας παράλληλα εφήμερα έργα τέχνης. Κι ενώ θέλει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, τελικά δεν της είναι και τόσο εύκολο να το κάνει - μέχρι που...ε η συνέχεια στο βιβλίο!


Δεν σας κρύβω ότι σχεδόν σε κάθε σελίδα του βιβλίου, ένα εύστοχο σχόλιο, μία σκέψη ή μία πράξη της ηρωίδας, με έκαναν να χαμογελάσω. Γιατί παρόλο που το βιβλίο μιλάει για τη μοναξιά, το κάνει μέσα από τον κωμικό τρόπο της συγγραφέως κι έτσι γίνεται μία πολύ ευχάριστη συντροφιά για τον αναγνώστη.


Τα βιβλία της Ελένης Δαφνίδη θα τα βρείτε στις εκδόσεις Ψυχογιός.

5.6.17

Δώρα για τις δασκάλες τους vol.3

Μπήκε επιτέλους ο Ιούνιος, ζεστός και λαμπρός και πολύ τον περίμενα είναι η αλήθεια! Μετά από ένα μακρύ χειμώνα που τα είχε όλα (από χιόνια μέχρι αλκυωνίδες μέρες) και μετά από ένα Μάιο που περισσότερο με Νοέμβριο έμοιαζε, η ανάγκη μας για το καλοκαίρι και την ξενοιασιά του, είναι πλέον επιτακτική. Και βέβαια ο Ιούνιος φέρνει μαζί του και το τέλος της σχολικής χρονιάς - ω ναι!

Ως μαμά και μάλιστα τριών παιδιών, έχω περάσει πολλές πρώτες και τελευταίες μέρες σχολείου - και θα περάσω πολλές περισσότερες στο μέλλον. Διαβάζοντας σήμερα αυτό το άρθρο της Άσπας, χαμογέλασα, γιατί είμαι σίγουρη πως είμαι κι εγώ μια μαμά με διπλή προσωπικότητα: το Σεπτέμβρη ανυπομονώ να ανοίξουν τα σχολεία και τον Ιούνη ανυπομονώ να κλείσουν και συνάμμα, τρέμω, γιατί "τι θα κάνω τα παιδιά το καλοκαίρι". Για τα παιδιά, το κλείσιμο του σχολείου έχει επίσης γλυκόπικρη γεύση - από τη μια αρχίζει η ανεμελιά των διακοπών κι από την άλλη χάνονται οι ρυθμοί και σκορπίζουν οι φίλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει τελικά το καλοκαίρι; Ότι θα βγούμε από την κανονικότητα και θα αφεθούμε...

Όπως και να έχει πάντως, το κλείσιμο των σχολείων, σηματοδοτεί και για τα παιδιά ένα τέλος, που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό είναι κακό: πάντα λέω ότι κάθε τέλος είναι μια αρχή και το πιστεύω. Πέρσυ για παράδειγμα, χωρίς να το γνωρίζουμε φυσικά τότε, η μικρή μου πέρασε τις τελευταίες μέρες της στον αγαπημένο μας παιδικό σταθμό, αφού τον Σεπτέμβρη ξεκίνησε προνήπιο. Και είμαι πολύ χαρούμενη για εκείνη γιατί πρόλαβε και χάρισε ένα μικρό δωράκι στις δασκάλες που τελικά ήταν και αυτό του αποχαιρετισμού.
 
Ένα μικρό τελαράκι που απεικόνιζε ένα λουλούδι, αποτυπωμένο από τα χεράκια της. Την ημέρα εκείνη τη συνόδευσα εγώ στον σταθμό γιατί ήθελα να δω τη χαρά στα μάτια της όταν θα προσέφερε στις αγαπημένες της "κυρίες" ένα συμβολικό δωράκι από ένα "λουλούδι" που "άνθισε" στα χέρια τους!
 
Για το δωράκι των δασκάλων των δύο μεγαλύτερων παιδιών μου δανείστηκα την ιδέα της Γιούλης από το Παιχνιδάκι και ζήτησα από τα παιδιά να φτιάξουν καλοκαιρινές ζωγραφιές εξηγώντας τους το σκοπό για τον οποίο τις προορίζαμε. Αφού τις στολίσαμε με χρωματιστές κορδέλες και όμορφα εκτυπώσιμα που βρήκα στο internet, τα έργα τους έγιναν αυτές οι ευφάνταστες θήκες γυαλιών, ιδανικές για την παραλία και την εξοχή, φτιάγμενες με αγάπη από χεράκια παιδικά.
 

Καλό καλοκαίρι στα πιτσιρίκια μας - ας το χαρούν γιατί τους αξίζει!


Σας φιλώ!



21.5.17

Μαμαδίστικο κέρασμα για το σχολείο (ή πώς αλλιώς να σας κάνω να ξεχάσετε ότι έχω τρεις μήνες να γράψω)

Σήμερα Κυριακή 21 Μαΐου και γιορτάζουν οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη. Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη γιορτή για το σπίτι μας καθώς γιορτάζουν τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου (δεν θυμάμαι πόσες φορές το έχω γράψει, ούτε πότε, οπότε συγχωρείστε με που δεν βάζω links με τις σχετικές αναρτήσεις) και πάντα γιορτάζουμε κερνώντας, εκτός των άλλων, τους φίλους και συμμαθητές μας στο σχολείο.

Καθώς είμαι μαζόχα, δηλαδή μου αρέσει πάντα να "κουράζομαι" και να ετοιμάζω σπιτικά ή σχεδόν σπιτικά κεράσματα για να μοιράσουν τα παιδιά μου στο σχολείο, googlάροντας συχνά-πυκνά και αν βρω κάτι που μου αρέσει, το κρατάω και το ανασύρω από το αρχείο μου για περιπτώσεις σαν και αυτή.

Κάθε χρόνο στη γιορτή τους, θέλω τα παιδιά έχουν ένα κοινό κέρασμα (όχι διαφορετικό ο καθένας δηλαδή) και καθώς η κόρη μου είναι πια στην Πέμπτη δημοτικού, επέλεξα φέτος να αποφύγω τα πολύ "παιδικά" κεράσματα για να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση. Επίσης επέλεξα, αφού εκτός από μαζόχα είμαι και εργαζόμενη, να μην διαλέξω κάτι χρονοβόρο, δύσκολο, με πολλά υλικά και κυρίως με μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας να αποτύχει (την έχω πατήσει στο παρελθόν και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου μα καθόλου ευχάριστο και δεν θα ήθελα να ξανασυμβεί). Κι επειδή πολλά είπα, ας σας πω τι έφτιαξα: μπισκότα Μιράντα, γεμισμένα σαν σε σάντουιτς με μερέντα και βουτυγμένα σε σοκολάτα γάλακτος. Την ιδέα την βρήκα εδώ, είναι πανεύκολη και χαριτωμένη, ιδανική σε σχέση με όλα όσα ανέφερα παραπάνω.
Τίποτα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο ή έστω, καλύτερα είναι να αξιοποιείται δημιουργικά.Έτσι η σοκολάτα στην οποία "βούτηξαν" τα μπισκοτένια σάντουιτς, είναι τα σοκολατένια αυγά που μας χάρισαν σε μεγάλη ποσότητα το Πάσχα και δεν ήθελα να φαγωθούν από τα παιδιά όλα, αφού ήταν πραγματικά πολλά!
Για να δώσω την εικόνα του χειροποίητου, έριξα από πάνω χρωματιστή τρούφα που πάντα κάνει ένα γλύκισμα θελκτικότερο στα μικρά παιδιά. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν απολύτως μέσα στις προσδοκίες μου και παραπάνω, καθώς μου πήρε μόνο μια ώρα για να την όλη ετοιμασία 60 τεμαχίων σοκολατομπισκοτένιων σάντουιτς!
Τα κεράσματα θα μοιραστούν αύριο Δευτέρα και μένει μόνο να δούμε αν θα αρέσουν και στους συμμαθητές των παιδιών. Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...